In de zesde eeuw verliet Daruma stichter van het Zen Boeddhisme, West-Indië en reisde naar China. Hij ontwikkelde er een trainingsmethode voor de monniken die door het vele mediteren verzwakt waren. Na een tijdje bleek deze methode zeer afdoen-de te werken en de monniken werden door deze manier van trainen lenig en sterk.

Door het vele reizen werden zij regelmatig overvallen door struikrovers, die erop uit waren om het weinige dat zij hadden, te stelen.

Door hun fysieke paraatheid konden zij de meeste aanvallen afweren. Op die manier ontstonden de eerste gevechtstechnieken.

Deze technieken werden doorgegeven aan alle monniken en zo ontstond de methode van SHORIN-JI KEMPO. Het is deze methode die in de 15e eeuw OKINAWA bereikte (toen nog China) en waar het OKINAWA-TE genoemd werd. Het werd overal in het geheim getraind gezien de Japanse bezetting. Deze hadden alle wapens en elke samenkomst verboden om mogelijk verzet in te dijken.

Het is pas in 1906 dat de eerste demonstraties plaats hadden. De toenmalige stijlen of methoden waren het SHORIN-RYU en het SHOREI-RYU.

In 1916 demonstreerde G.FUNAKOSHI zijn methode in Tokio. Een demonstratie die een geweldig succes kende, temeer daar G.Funakoshi een zeer kleine man was. De kracht die hij uitstraalde was zo groot, dat men hem vroeg om in Tokio te blijven.

Pas in 1922 vestigde hij zich te Tokio en ontwikkelde er toen samen met zijn zoon YOCHITAKA het wel bekende SHOTOKAN Karate. Men kan het zo stellen dat deze kleine man de grondlegger is van het Karate dat we nu kennen.

In 1929 vestigde MABUNI zich in Osaka en onderwees er zijn methode. De naam die hij koos was SHITO-RYU. MIYAGI vestigde zich in Kyoto met zijn GOJO-RYU. In 1935 ontstond het WADO-RYU met OTSUKA. Rond dezelfde periode stichtte SAWAYAMA het KEMPO-RYU.

Tijdens de twee wereldoorlog werden alle krijgskunsten verboden door bezetting (herhaling van de geschiedenis?).

Pas in 1948 werd het verbod opgeheven en er bleven nog hoofd vier stijlen over, met name: SHOTOKAN-WADO-SHITO-GOJU RYU.

Na deze periode vonden bepaalde mensen dat er tekortkomingen waren in een stijl en zo ontstonden dan terug andere stijlen.

OKYAMA ontwikkelde het KYOKUSHIN KAI.
TAMI het wetenschappelijke SHUKO KAI.
NANBU zijn SANKU KAI en later NANBU KAI.
Het SHOTOKAN splitste zich in SHOTO KAI.

En op die manier zijn verschillende stijlen ontstaan die in feite allemaal dezelfde stam hebben. De stijl heeft in wezen heel weinig belang. Karate is veel meer dan alleen maar een beweging. De kracht van een vuisttechniek is dezelfde in om het even welke stijl, afweer moet snel en correct gebeuren.

Laat u nooit beïnvloeden door iemand die zegt dat zijn stijl beter is dan een andere. Elke stijl heeft zijn eigen voor- en nadelen.